ιστορια νο1 .. 25γεναρη ..

version 1

και να που φτασαμε ως εδω ..χωρις αποσκευες μα με ενα τοσο ωραιο φεγγαρι ..γεωγραφικο πλατος και μηκος : δυτικη μακεδονια .. εκεινο το μικρο,μαγευτικο νησακι του αγιου αχιλλειου .. παιδακια ξεριζωνουν τις καλαμιες εχοντας τεραστια χαρα για το νεο τους αποκτημα .. ενα κλικ ..λιγο ψηλα και λιγο ψηλοτερα.. κρυο που τρυπαει τα κοκκαλα .. και η ομορφια του τοπιου να σε ξεπερνα και να σε γονατιζει .. καθε φορα που ζω κατι αναλογο .. σκεφτομαι πως ειναι ακριβως το ιδιο συναισθημα με το να ακους sigur ros .. δε χωραει αυτο που ζεις στο μεσα σου ..εισαι σαν εκεινες τις ταλαιπωρες γαλοπουλες που φουσκωνουν και ξεφουσκωνουν .. το ιδιο ακριβως συναισθημα ειχα την κυριακη που μας περασε..250χμ..απο τ βορειοτερο ακρο στο νοτιοτερο .. μεταξυ αρκαδιας και μεσσηνιας .. διαχειριζομαστε τις σιωπες μας και τα χιλιομετρα πισω να κυλαν σα γαργαρο νερο ..μουσικες απο τους γιαπωνεζους mono και ιστοριες για χαρτινους κυκνους να τις συνοδευουν .. θυμαστε εκεινο το υπεροχο τραγουδι της Isobelle cambell ..swan dive ??με ενα υπεροχο μωβ χρωμα στο εξωφυλλο ..
lou



version 2

Πρώτα ήταν η λίμνη, τα ξένιαστα πρωινά με τον παππού και οι υπέροχες ιστορίες του. Ρίχναμε την πετονιά με την ανατολή και δεν μας ένοιαζε αν γυρίζαμε με το καλάθι αδειανό, είχαμε γεμίσει την καρδιά μας. Μετά ήρθαν οι εργολάβοι, με τους εκσκαφείς τους και τις μπολντόζες τους. Πήραν το νερό, σκοτώσανε τα ψάρια αδειάσανε τη λίμνη ..απόμεινε μόνο η ο Αι- Νικόλας το παλιό βαρκάκι του παππού και μερικά καλάμια που κι αυτά τα ξεριζώνουν λίγα λίγα κάτι παιδιά που πηγαίνουν εκεί με τον δικό τους παππού.
joker



version 3

Πολύ δυναμικά καδραρισμένη η βάρκα χωρίς όνομα, εκτός του υγρού στοιχείου πια αλλά εντός του ενός τρίτου του κάδρου, έκανε αισθητή την παρουσία της. Την είχε άραγε κάποιος τραβήξει εκεί από κάπου μακριά ή κάποια στιγμή εκείνο που από κάτω της ήταν νερό έγινε σταδιακά λάσπη, χώμα και έπειτα χορτάρι; Τα βατράχια από τις τριγύρω καλαμιές, όσα επέζησαν τουλάχιστον, είχαν προ πολλού μεταναστεύσει. Μόνο τα βουνά έμεναν ριζωμένα στο φόντο σχεδόν μονίμως πασπαλισμένα με χιόνι. Και δυο τρία ταξιδιάρικα σύννεφα κοντοστεκόντουσαν καμιά φορά για να χρωματίζουν τον καταγάλανο ουρανό στις φωτογραφίες περαστικών ταξιδευτών που αναγνωρίζοντας την μοναξιά της βάρκας χωρίς όνομα θέλανε να την τοποθετήσουν στο δυναμικό ένα τρίτο του κάδρου τους και να την πάρουνε μαζί τους.
temporary alien



version 4
Πλωτός- πρώτος έρωτας, με τα νερά και τα σύννεφα παντρεμένα.Περπατόυσαμε στον ουρανό ανάποδα σωστά κι αγαπηθήκαμε.Τώρα με τα μάτια μου φτιάχνω νερό,να ξαναρίξω τη βαρκούλα κοντα στο αγαπημένο της σύννεφο.Αλλά τα σύννεφα ξαναγυρνάνε ;




version 5

μμμ...θυμάμαι τον Μενελίκ...σπινθηροβόλα μάτια, και γεμάτος νάζια να έρχεται κάθε μέρα, εκεί στην άκρη του ποταμού. Εκεί που μαζευόμασταν να κάνουμε τάχα πως ψαρεύουμε, να κυνηγάμε λιβελούλες, κι εκείνος πάντα από πίσω μου να τρέχει σαν τρελός, σαν να μπορούσε να μας συναγωνιστεί...Κι εκείνη η βάρκα, κρυσφήγετο θαρρώ της νιότης μας κρυφό...είχαμε κλέψει κι ένα σεντόνι από τη γιαγιά να φιάξουμε πανί, μα ο Μενελίκ πάνω στο παιχνίδι το έσκισε...του κράτησα μούτρα για μέρες...α όλα κι όλα! να μας ακολουθεί ναι, αλλά όχι κι έτσι!Μνήμες θολές του παρελθόντος...εκείνη η φωτογραφία με τη βαρκούλα, και...σαν να ακούω τις παιδικές μας φωνές ακόμη...κι ο Μενελίκ πουθενά..."ο πιο αλανιάρης γάτος του χωριού!" θυμάμαι μου είχε πει ο φούρναρης, και μου έδωσε ένα τεράααστιο λουκούμι, λες και μπορούσα να ξεχάσω...
Καλυψώ