version 1
"ερχεται φιλαρακι μου που λες ο καθε ασχετος τουριστας .. που το παιζει και καλα εναλλακτικος και δε βγαζει φωτογραφια ,λεει , τα αξιοθεατα..αλλα κατι ταλαιπωρους παππουδες σαν και μενα ..και πεταει κατι Grazie mile και κατι τετοιες επικοινωνιακες αηδιες .. και ουτε μισο κουταλι δεν αγοραζει.. ρε αντε τραβα απο εδω .. ή το πολυ παρε ρε κοπελια καμια κατσαρολα να ριξεις κανενα μακαρονι να λαδωθει λιγο το αντερακι..
σιχτιρια ..νεα παιδια σου λεει μετα .. τρωτε γρηγορα , ταξιδευετε γρηγορα,πηδατε γρηγορα... βρε οοουστ .. μονο ο δικος μου χρονος δε περναει εδω μεσα .. μαλλον εχουν πολλες τρυπες τα κατσαρολικα και ξεγλιστρα απο εκει ..σιχτιρια ..
να σου πω ενα μυστικο ? οταν θα μεγαλωνα..ονειρευομουν να παιξω το τζοκερ στο μπατμαν ..αλλα σε παρακαλω αυτο μη το δημοσιευσεις ..ας μεινει μεταξυ μας .. "
συνεντευξη του κυριου μασσιμου εκ ναπολης στην Italian post ..
λου
version 2
50 χρόνια σε 20τετραγωνικά με κατσαρόλες και πιρούνια καλά στοιχισμένα για ν'αποφύγουμε τ'ατυχήματα..Όρεξη και φαντασία χρειαζεται..
όρεξη να υπόμένεις τις κυρίες που ξεσπάνε τα προβληματα του κρεβατιού τους στις τρύπες του σουρωτηριού... και φαντασία για να μπορείς να ταξιδεύεις με τις ιστορίες των περαστικών...
Τόσος κόσμος.. τόσος διαφορετικός κόσμος που μπαίνει μέσα, όχι απαραίτητα για να ψωνίσει αλλά για να νιώσει την θαλπωρή του μικρού μαγαζιού.. Με αφορμή τα ποτήρια, κάνουν ένα τσιγάρο και αρχίζουν τις δικές τους ιστορίες αγάπης, χωρισμού, αναζήτηση δουλειάς, αναζήτηση χαμένης ζωής...όλοι κάνουν όνειρα, άλλοτε ελπίζουν άλλοτε απογοητέυονται. Δεν έχει σημασία αλήθεια αν στο τέλος πάνε στο ταμείο...αυτά που κερδίζεις είναι ανεκτίμητα...50 χρόνια δεν έκανα περιουσία, έγινα όμως πλουσιότερος.. 50 χρόνια έδινα και έπαιρνα.... εμπειρίες, μαθήματα ζωής.
Μέσα σε 20 τετραγωνικά γεμάτο απο κατσαρόλες και πιρούνια αυτό που έχει αξία είναι ο άνθρωπος.
50 χρόνια σε 20τετραγωνικά με κατσαρόλες και πιρούνια καλά στοιχισμένα για ν'αποφύγουμε τ'ατυχήματα..Όρεξη και φαντασία χρειαζεται..
όρεξη να υπόμένεις τις κυρίες που ξεσπάνε τα προβληματα του κρεβατιού τους στις τρύπες του σουρωτηριού... και φαντασία για να μπορείς να ταξιδεύεις με τις ιστορίες των περαστικών...
Τόσος κόσμος.. τόσος διαφορετικός κόσμος που μπαίνει μέσα, όχι απαραίτητα για να ψωνίσει αλλά για να νιώσει την θαλπωρή του μικρού μαγαζιού.. Με αφορμή τα ποτήρια, κάνουν ένα τσιγάρο και αρχίζουν τις δικές τους ιστορίες αγάπης, χωρισμού, αναζήτηση δουλειάς, αναζήτηση χαμένης ζωής...όλοι κάνουν όνειρα, άλλοτε ελπίζουν άλλοτε απογοητέυονται. Δεν έχει σημασία αλήθεια αν στο τέλος πάνε στο ταμείο...αυτά που κερδίζεις είναι ανεκτίμητα...50 χρόνια δεν έκανα περιουσία, έγινα όμως πλουσιότερος.. 50 χρόνια έδινα και έπαιρνα.... εμπειρίες, μαθήματα ζωής.
Μέσα σε 20 τετραγωνικά γεμάτο απο κατσαρόλες και πιρούνια αυτό που έχει αξία είναι ο άνθρωπος.
lost cousin
version 3
-oh mon dieu! αναστέναξε η χύτρα ταχύτητος με σαφή αγανάκτιση.
Καθόταν ώρες τώρα στο ράφι πάνω από το κεφάλι του μπαρμπα-Θόδωρα, ακίνητη, αμίλητη, κι όμως τόσο λαμπερή κι αστραφτερή! Παραδίπλα, το ελαιόλαδο, έκλεισε το μάτι στην τρυπητή κουτάλα. Δεν ήταν κάποια παρεξήγηση, απλώς το προηγούμενο βράδυ, μετά την σχολαστική ματιά του μπαρμπα-Θόδωρου στο μαγαζί, και όταν όλα τα μαχαιρο-πηρουνο-κούταλο-ταπερ-κατσαρολικά βγήκαν να ξεμουδιάσουν, είχε πάλι κλείσει το μάτι πονηρά στη χύτρα ταχύτητος. Όπως όλοι μπορείτε να καταλάβετε, το νεύμα αυτό είχε ως φανερό αποτέλεσμα μία βραδιά αχλίνωτου σεξ και ατέλειωτων τσιτσιρισμάτων, μεταξύ τους...
-Και τί θέλεις να πεις με αυτό? ρώτησε βαριεστημένα η τρυπητή κουτάλα το ελαιόλαδο, εννοώντας σαφώς την αντίδραση του ελαιόλαδου στον αναστεναγμό της χύτρας ταχύτητος.
-Δεν τη βλέπεις? απάντησε εκείνο. -Αναπολεί τα χθεσινοβραδυνά μου τσιτσιρίσματα!
-Μμμμ απάντησε η τρυπητή κουτάλα ακόμη πιο βαριεστημένα, γνωρίζοντας πως το ελαιόλαδο τον τελευταίο καιρό, την είχε δει μεγάλος δον ζουάν, πως να σας το πω, είχε περιπτυχθεί με όλα τα τηγάνια και τις κατσαρόλες του μαγαζιού, και την επόμενη μέρα δεν σταματούσε να κοκορεύεται...
-oh mon dieu! αναφώνησε πάλι η χύτρα ταχύτητος. -Μα πότε επιτέλους θα καταλάβουν οι άντρες πως όσο κι αν σφυρίζουμε, όσο κι αν αχνίζουμε, δεν σημαίνει απαραιτήτως πως είμαστε σε οξεία οργασμίτιδα??? πφφφ άντρες...μόνο να τσιτσιρίζουν ξέρουν...
Μπλουμ! ο μπάρμπα-Θόδωρος έτρεξε να σώσει όσο ελαιόλαδο απέμεινε..."μα πώς στο καλό έπεσε ολόκληρο μπουκάλι από το ράφι?" σκέφτηκε φωναχτά, και βλαστήμησε που δεν το είχε απομακρύνει από εκεί....
Καλυψώ
version 3
-oh mon dieu! αναστέναξε η χύτρα ταχύτητος με σαφή αγανάκτιση.
Καθόταν ώρες τώρα στο ράφι πάνω από το κεφάλι του μπαρμπα-Θόδωρα, ακίνητη, αμίλητη, κι όμως τόσο λαμπερή κι αστραφτερή! Παραδίπλα, το ελαιόλαδο, έκλεισε το μάτι στην τρυπητή κουτάλα. Δεν ήταν κάποια παρεξήγηση, απλώς το προηγούμενο βράδυ, μετά την σχολαστική ματιά του μπαρμπα-Θόδωρου στο μαγαζί, και όταν όλα τα μαχαιρο-πηρουνο-κούταλο-ταπερ-κατσαρολικά βγήκαν να ξεμουδιάσουν, είχε πάλι κλείσει το μάτι πονηρά στη χύτρα ταχύτητος. Όπως όλοι μπορείτε να καταλάβετε, το νεύμα αυτό είχε ως φανερό αποτέλεσμα μία βραδιά αχλίνωτου σεξ και ατέλειωτων τσιτσιρισμάτων, μεταξύ τους...
-Και τί θέλεις να πεις με αυτό? ρώτησε βαριεστημένα η τρυπητή κουτάλα το ελαιόλαδο, εννοώντας σαφώς την αντίδραση του ελαιόλαδου στον αναστεναγμό της χύτρας ταχύτητος.
-Δεν τη βλέπεις? απάντησε εκείνο. -Αναπολεί τα χθεσινοβραδυνά μου τσιτσιρίσματα!
-Μμμμ απάντησε η τρυπητή κουτάλα ακόμη πιο βαριεστημένα, γνωρίζοντας πως το ελαιόλαδο τον τελευταίο καιρό, την είχε δει μεγάλος δον ζουάν, πως να σας το πω, είχε περιπτυχθεί με όλα τα τηγάνια και τις κατσαρόλες του μαγαζιού, και την επόμενη μέρα δεν σταματούσε να κοκορεύεται...
-oh mon dieu! αναφώνησε πάλι η χύτρα ταχύτητος. -Μα πότε επιτέλους θα καταλάβουν οι άντρες πως όσο κι αν σφυρίζουμε, όσο κι αν αχνίζουμε, δεν σημαίνει απαραιτήτως πως είμαστε σε οξεία οργασμίτιδα??? πφφφ άντρες...μόνο να τσιτσιρίζουν ξέρουν...
Μπλουμ! ο μπάρμπα-Θόδωρος έτρεξε να σώσει όσο ελαιόλαδο απέμεινε..."μα πώς στο καλό έπεσε ολόκληρο μπουκάλι από το ράφι?" σκέφτηκε φωναχτά, και βλαστήμησε που δεν το είχε απομακρύνει από εκεί....
Καλυψώ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου