version 1
Φτάσαμε πολύ αργά...έξω είχε κρύο και σε τούτη τη γωνιά του κόσμου είχε μόλις αρχίσει να ξημερώνει...μύρισα τον αέρα και ένοιωσα μια ανακούφιση..."πολύ καλύτερα τώρα" σκέφτηκα φωναχτά. Σήκωσα τη βαλίτσα μου και κοίταξα γύρω μου μήπως βρώ κάποιο λεωφορείο να κατηφορίσω προς το κέντρο...μία καινούργια, μία άγνωστη πόλη απλωνόταν κάτω από τα πόδια μου. Γύρω επικρατούσε απόλυτη ηρεμία...η πόλη δεν θα αργούσε να ξυπνήσει...μέχρι τότε λοιπόν...κάθισα σε ένα παγκάκι, έσφιξα το κασκόλ μου και άναψα ένα τσιγάρο...κοίταξα το ξημέρωμα, κι ένα χαμόγελο απλώθηκε στα χείλη μου..."καλημέρα Μεξικό!" ψιθύρισα...
Καλυψώ
version2
μου ειπες .. μην ανησυχεις ..θα βρεθουμε ξανα ..αλλα οχι εδω .. καπου μακρια .. αναμεσα σε κακτους πεγιοτ και μουσικες απο μικρες,μεξικανικες κιθαρες .. γελασες και μου φιλησες το κενο αναμεσα στα δοντια .. εσυ ομως πια δεν εισαι πουθενα ..αλλα εγω κρατησα το λογο μου .. πρωινο 6ης αυγουστου .. αυτο δεν ηταν αλλωστε το ραντεβου μας ? στην πολη του μεξικου.. δωματιο 314 εκεινου του υπερπολυτελους ξενοδοχειου .. μια υπεροχη ανατολη να με υπνωτιζει .. και απλα να αναρωτιεμαι το γιατι ..
λου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου