version 1
Όταν θα μεγάλωνα θα γινόμουν μεγάλος τρομπετίστας ..απο αυτούς που γεμίζουν ασφυκτικά τα θέατρα στο κέντρο του Λονδίνου .. Θα ξεκίναγα κάθε βράδυ με το «What a wonderful world» .. εαν θες και σαν υπενθύμιση .. θα αυτοσχεδιάζαμε μέχρι να μας βρει το ξημέρωμα .. και το πρωι ο καθένας θα έσερνε το βάρος της βραδιάς που προηγηθηκε στους νοτισμένους δρόμους της Αγγλικης πρωτεύουσσας .. Ντο ,ρε , μι .. Νότες που θα γενάγανε μελωδίες .. λίγο πριν την είσοδο μου στο θέατρο ..θα ακολουθούσα την καθιερωμένη τελετουργία .. θα πέρναγα απο εκείνο το μικρό λούστρο στη γωνιά της Cardiff street .. και θα μου καλογυάλιζε τα ξεσκισμένα μου λουστρίνια .. εκείνα τα ασπρόμαυρα που με θα με εκάναν να μοιάζω με τον tom waits .. που λεφτά για δευτερο ζευγάρι παππούτσια .. βλέπεις η τέχνη θα απαιτούσε θυσίες .. δεν τα κατάφερα όμως .. το όνειρο παρέμεινε όνειρο .. και εγώ απόμεινα να ζωγραφίζω φανταστικούς τρομπετίστες σε κόκκινο φόντο .. που τα βράδια ζωντανεύον στον ύπνο μου και έρχονται και με στοιχειώνουν ..
λου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου